Over Truusje

Mijn missie is om met mijn waargebeurde verhalen zoveel mogelijk mensen te laten voelen hoe het is om aan de andere kant van de tafel te zitten

Mama, oma, schrijfster en buddy

Naast dat ik vooral mama ben van twee prachtige kinderen, ben ik ook oma van een prachtige kleinzoon, die ik natuurlijk gruwelijk verwen als hij lekker hier komt slapen.

Daarnaast ben ik schrijfster van waargebeurde boeken. Iets waarvan ik vroeger als klein meisje nooit had gedacht dat ik het zou doen, maar ik heb er echt plezier in om te schrijven.

Ik wil mijzelf geen ervaringsdeskundige noemen, maar wel een mama met heel veel ervaring. Die ervaring gebruik ik nu als buddy voor ouders en als buddycoördinator.

Hoe ik mijn stem terugvond

Ik werd slachtoffer van huiselijk geweld en kreeg in die relatie twee kinderen. Het heeft mij lang gekost om samen met mijn kinderen te vluchten. De gevolgen van het huiselijk geweld maakten dat ik als mama een loodzware beslissing heb genomen.

Al heel snel ervaarde ik hoe het voelde om niet gehoord te worden. Het leek wel alsof ik in een echoput stond te roepen. Ik miste echt iemand naast mij. Iemand die mij mijn stem weer terug zou geven en mij de steun zou geven waardoor ik mij niet zo’n slechte moeder voelde.

Het heeft een jaar gekost voordat ik de moed weer had om door te knokken. Om er te staan voor mijn kinderen en voor mijzelf. Mijn stem terugvinden was enorm lastig, maar ik vond hem.

Verbouwen en klussen in huis hebben mij geholpen om mijn gedachten te ordenen, samen met muziek.

Waarom ik buddy werd

Ik wilde heel erg graag buddy worden voor ouders, omdat ik weet, besef en voel hoe het is om er alleen voor te staan. Ik wilde die ouders geven wat ik zelf zo erg had gemist.

In gesprekken met ouders ben ik vooral aan het luisteren. Dat doe ik zonder oordeel, want ik loop niet in de schoenen van die ouders.

Als buddy kan ik een luisterend oor bieden. Naast dat dit voor mij het belangrijkste is, help ik ouders ook tijdens gesprekken of met het schrijven van mails. Er gewoon voor de ouders zijn.

Ik ben op geen enkel moment meer dan de ouders die ik bijsta. Het is niet aan mij om te oordelen over hun verhaal of hun acties.

Wil je meer informatie over Like a Buddy? Klik dan op de knop hieronder.

Meer over Like a Buddy >>

Ga naar de website van Like a Buddy

Hoe één boek alles in gang heeft gezet

Ooit, lang geleden, besloot ik dat huiselijk geweld bespreekbaar moest worden en regelde ik een interview. Na een dag filmen vond de journalist dat ik ons verhaal moest gaan opschrijven. Ik moest een boek uitbrengen. “Dyslexie en ADHD, zie je het voor je?” vroeg ik hem. Maar het zaadje was geplant.

Bijna tien jaar later had ik een slechte dag. Ik ging zitten en ramde mijn eerste boek in mijn laptop. In volle emotie typte ik ons verhaal. Omdat ik het vanuit die emotie schreef, was ik binnen een week klaar.

Nadat mijn eerste boek uitkwam, stroomden de reacties binnen. Ik wist niet wat mij overkwam. Het bracht mij verhalen van heel veel slachtoffers. Ik kreeg steun en berichten van mensen die trots op mij waren.

In sneltreinvaart kreeg ik een hele hoop berichten en zelfs hulpvragen. Ik ben per direct begonnen met die mensen te helpen. Eigenlijk is daar mijn leven als buddy al begonnen.

Het was nooit mijn bedoeling om een complete trilogie te schrijven. Het gebeurde opeens.

Mijn uitgever zat op een dag bij mij koffie te drinken en vroeg hoe het ging. Zonder blikken of blozen vertelde ik hem ons verhaal van de afgelopen paar jaar. Hij ging achterover zitten en vroeg mij waarom ik dan nog niet aan het schrijven was.

Bijna een jaar later lag nummer twee bij een hele hoop mensen op de mat. Beide boeken vlogen als warme broodjes over de toonbank.

En opeens, zonder er echt over na te denken, schreef ik ook het derde boek van de trilogie.

Pas toen ze alle drie voor mijn neus lagen, besefte ik het echt: ik heb gewoon een trilogie geschreven.

Ik was nog nooit zo trots op mijzelf geweest. Ik had dit gewoon gedaan. Ons verhaal kon nu compleet de wereld in, in de hoop dat ik anderen hiermee steun kon geven.

Nu ik bij Like a Buddy werk en naast ouders sta tijdens een vreselijke periode, voel en merk ik dat ons verhaal zich eigenlijk gewoon herhaalt. Ouders worden nog steeds niet gehoord. Hun stem wordt steeds stiller en wanhopiger.

Terwijl ik met een ouder aan het bellen was, klikte er opeens iets in mijn hoofd. Ik opende een Word-document en typte met de snelheid van het licht de hoofdstukken erin.

Op dat moment besloot ik dat deze ouder en andere ouders uit de buddytrajecten die ik heb gelopen hun stem terugkrijgen. Hun verhaal verdient het om verteld te worden.

Daarnaast wilde ik dat Nederland kennis zou maken met de stichting, zodat Like a Buddy gedeeld kan worden met andere ouders die een steuntje kunnen gebruiken.

Waar ik voor sta

In mijn boeken vind je meerdere dingen terug. Eerlijkheid bijvoorbeeld, want ik houd niet van zijden handschoentjes. Maar ook menselijkheid en hoop. Want er is soms echt wel licht aan het einde van de tunnel en die arm om je heen is voor iedereen fijn als het even niet goed gaat.

De verhalen zijn zonder oordeel geschreven. Het is niet aan mij om te oordelen over wat er achter iemands voordeur gebeurt of is gebeurd.

Naast iemand blijven staan, op welk moment dan ook, vind ik erg belangrijk. In verdrietige momenten een arm om iemand heen kunnen slaan, maar ook even lekker donderjagen en samen lachen. Gewoon er zijn voor een ouder.

Ik gebruik vaak mijn eigen ervaring om een ouder iets te vertellen, iets duidelijk te maken of om te vertellen hoe ik zelf een situatie heb aangepakt. Tegelijkertijd besef ik heel goed: het is mijn verhaal en niet dat van hen.

Mijn verhaal mag en zal nooit op de voorgrond staan. Het draait om het verhaal van de ouders.